Wednesday, February 10, 2010
ฉันอาจพูดได้ว่า ความคิดที่ว่าฉันน่าจะลบ account ของเพื่อนสองคนนั้นออกไปจาก friend list ของฉันเป็นเพราะฉันรำคาญสายตาเหลือเกินกับบทสนทนาระหว่างพวกเขา บทสนทนาที่ไม่น่าเชื่อว่ามันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่และอย่างไร กว่าจะรู้ตัวมันก็ก่อตัวมหึมา มืดครึ้มและโปรยน้ำฝนลงมาห่าใหญ่ น้ำฝนที่ปูลงบนพื้นจนเจิ่งนองไปด้วยความเกลียดชังของฉัน ภาษาที่พวกเขาบัญญัติขึ้นเองเป็นเหมือนป้ายประกาศความเป็นโลกส่วนตัวเล็กๆบนพื้นที่สาธารณะที่พวกเราใช้ร่วมกัน พฤติกรรมที่เมื่อครั้งที่ทั้งสองไม่เคยได้อยู่ร่วมกันจะไม่มีวันทำ ก็กลับมาทำให้เห็นจนเกร่อ มันน่าสะอิดสะเอียน ฉันนึกถึงความหลังโพ้นสมัยที่หนึ่งในนั้นยังเป็น “มัน” สำหรับฉัน มันผู้ที่ไม่เคยแยแสใคร ฉลาด ตรรกะสูง และดูท่าจะไม่ยอมสยบต่อความอ่อนไหวใดๆ ... ตอนนี้มันเหมือนก้อนมาร์ชแมลโลว์ที่โดนเหยียบแล้วไส้แตก ฉันไม่อยากจะเลือกสรรพนามใหม่ให้ “มัน” ด้วยซ้ำ อีกหนึ่งในนั้นก็ช่างไร้จุดยืนสิ้นดี หรือจริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องพูดยากกับการที่จะให้ใครคนหนึ่งจะมีจุดยืนที่แน่ชัดแน่นอนว่าตนเองเป็นใคร หรือเป็น “อะไร” เพราะฉันเองก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ฉันคงกำลังอิจฉาความรักครั้งใหม่รสเฝื่อนๆของมัน
Posted at 04:43 pm by Arccnts
Permalink
